w złotą aleję zapraszasz na spacer
jesiennym wierszem napisanym sepią
strofy od słońca promieni nagrzane
barwą kasztanów i żołędzi cieszą
pod starą wierzbą przysiadła zaduma
co w myśli wplotła nić babiego lata
w gałęziach słychać cichy świergot wróbla
drży pajęczyna wiatrem kołysana
brodząc w szeleście rozlanego złota
zmarznięte dłonie schowałeś w kieszeniach
chłoniesz obrazy zanim noc je schowa
gasną kolory w przedwieczornych cieniach
[Jantar]
