MIŁOŚĆ

Przeżywaj w swym skromnym domu,

Śpiewaj, poeto rymów złotych

Śpiewaj! A dobry Bóg nie da cię

skrzywdzić nikomu,

Także kwiaty i słońca dotyk...

Śpiewaj dla tej, którą miłujesz...

Posłuchaj! Klaszczą ci tam na dole.

Śpiewaj biedę, przez którą wędrujesz!

Śpiewaj! I nie chodź po tym łez padole!

                Louis-Honoré Fréchette

NIAGARA

Majestatyczna fala ospale sobie płynie,
Potem wpada nagle z pozornym bezdechem
Oszalała i uderza swym zwodniczym echem,
A ogromna rzeka spada w bezdennej dolinie.

Tu upadek! Przerażenie wywołane od jego grzmotów,
Tak samo u ptaków wędrownych, które się masowo oddalają
W bezkresną otchłań, gdzie się sklepienia nieba roztaczają,
Jego wstęga ognia na łożu mglistych obłoków.

Wszystko drży, zamienia tę potężną lawinę
Wody, wśród gór zielonych, w białą pianę
Dziką, wściekłą, skaczącą, ryczącą...

A jednak, mój Boże, ta rozszalała fala,
Która skały kruszy, dęby zapyla,
Szanuje małą słomkę obok przelatującą.

                              Louis-Honoré Fréchette 

                                              tłum.  Ryszard Mierzejewski