KROKUSY I i II

- I -

Narciarze, roztęczeni jak falanga duchów,
Zjechawszy z gór w dolinę, stanęli bez ruchu.
Na śniegi cień rzucając
W stroju lekkim, kusym,
Patrzą ku słońcu, piękni —
A to są krokusy.

                              Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

                                                     Fot. Chibusia

- II -

Krokusy wyskakują z ziemi
jak wiolinowe nuty,
a panny się chylą nad niemi
i z nut układają bukiet.
                                         Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

PLAŻA W NOCY

Cicho jest całkiem od gwiazd do palm, od palm do cieni...
Na końcu świata, nad morzem zwieszony świat się zieleni...
i tylko czasem drzewka mirtowe przez sen zaszemrzą słabo
i w pianie morskiej bezsenna Wenus przewróci się z boku na bok...

                                               Maria Pawlikowska-Jasnorzewska

KOBIETA,KTÓRA CZEKA

 

Czeka , patrzy na zegar swych lat,
gryzie chustkę z niecierpliwości.
Za oknem świat zszarzał i zbladł...
A może już za późno na gości?
[Maria Pawlikowska-Jasnorzewska]

ZAGUBIONY TANCERZ

 

Zwiędły suknie i wachlarz z piór strusich
czas opada jak chmura szarańczy
wszystko kończy się prędzej niż musi
gra muzyka lecz nie ma z kim tańczyć

tancerz miły odszedł w dalszą drogę
gdzie jest nie wiem ani wy nie wiecie
jeśli tu go odszukać nie mogę
jakże znajdę go w wielkim wszechświecie  

[Maria Pawlikowska-Jasnorzewska]

FIOŁKI

Fiołki, jak i inne kwiatki, nie chciały mieć ust ni oczu,

rąk, które można załamać, włosów, co mogą posiwieć.

Wolały zamilczeć w trawie, z daleka na uboczu.

Wolały nie być szczęśliwe ani też nieszczęśliwe.

Fiołki nie chciały się spalić w pożarze na siódmym piętrze,

fiołki nie chciały umierać na łóżku w krzyku i strachu.

Nie chciały być wcale większe, mądrzejsze i gorętsze,

życzyły sobie spokoju w niskim, fiołkowym zapachu.

Fiołki nie chciały miłości, tęsknot i czekan na listy.

Nie chciały płaczu marzenia, kiedy je na śmierć wzywają.

Wolały codzienną pszczołę obojętności złocistej,

która im serca nie weźmie, bo go umyślnie nie mają.

[Maria Pawlikowska-Jasnorzewska]

ZANURZCIE MNIE W NIEGO...

Zanurzcie mnie w niego

jakby różę w dzbanek

po oczy,

po czoło,

po snop włosa jasnego, -

niech mnie opłynie wkoło,

niech się przeze mnie toczy

jak woda całująca

Oceanu Wielkiego.

Niech zginie noc, poranek,

blask księżyca czy słońca,

lecz niech On we mnie wnika

jak skrzypcowa muzyka -

gdy do serca mi dotrze,

będę tym, co najsłodsze,

Nim. 

[Maria Pawlikowska-Jasnorzewska] 

ŚWIATU

Świat ten jest dla mnie i jam jest dla świata,

który ciężarem serce mi rozgniata

jak nieprzytomny kochanek.

Daję mu wszystko nie trwożąc się o nic,

choć grozi śmiercią, którą trzyma w dłoni,

mnie, najwierniejszej z kochanek.

Zabawki, skarby, umarłe motyle

kładzie przede mną i leżą przez chwilę,

aż znów je wicher rozmiecie.

Całuję usta jego wieloustne:

mów o miłości, nim na zawsze usnę

w objęciach twoich, mój świecie.

[Maria Pawlikowska-Jasnorzewska]

JESIEŃ

 

Już jesień
rodzi się w moich oczach .
Króluje
przez kilka miesięcy
i odchodzi
JESTEM JAK JESIEŃ
złota ,
szczera
ciepła
zimna .
KOCHAM JESIEŃ
Kiedyś przysypie mnie
liśćmi
JESTEM JESIENIĄ...
Widzę , że przemijam

[Maria Pawlikowska-Jasnorzewska]

 

ZACHÓD SŁOŃCA

Kto pogubił te pióra różowe na niebie?
Aniołowie kochania, kochania, kochania. -
Popłynęli daleko - nie do mnie i ciebie,
lecz tam, gdzie szyby płoną snem oczekiwania.

Aniołowie miłości pióra pogubili,
niosąc w oddal rozkosze, rozkosze, rozkosze,
różowe pocałunki, nieskończoność chwili
i pełne łez amfory, i róż pełne kosze.

Jedno pióro wionęło nad tym naszym domem,
gdzie w oknie brak złotego, złotego płomienia,
i zawisło nad nami różowym ogromem,
i zawisło nad nami żałością wspomnienia...

Kto pogubił te pióra różowe na niebie?
Aniołowie kochania, kochania, kochania. -
Popłynęli daleko - nie do mnie i ciebie,
lecz tam, gdzie szyby płoną snem oczekiwania. -

[Maria Pawlikowska-Jasnorzewska]