WZGÓRZE

Więc jestem tu
w połowie drogi między światem żywych
na rozległym wzgórzu
z widokiem na przyszłość
nie - tu rzeka czasu rozlewa się wokół
otacza wzgórze i biegnie po horyzont
odległe zdarzenia jak kręgi w wodzie
łączą się, bledną, wygładzają
zapomniane - nikną w głębinie
fala potężnieje - nawet
kładka wiodąca mnie tutaj - pod wodą
jeszcze widać cień
odleglejszy, ginący, zapomniany
i patrzę i tylko bezmiar wód
patrzę - i tylko wzgórze
jeszcze jedno dla mnie - nie: ostatnie
kiedyś może inny cień wskaże mi drogę
przez rzekę... przez mgłę... przez życie
z rozległego wzgórza
                                 Jarosław Zieliński

ROZMOWA O DESZCZU

Co robisz w dni gdy nie pada deszcz?
Czekam aż zacznie padać
Nigdy nie czekasz na kogoś?
Nie - deszcz jest przecież prostszy
Przychodzi i dotyka mnie oddzielając
od świata wodną zasłoną
przecieka przez palce i znika - odchodzi
nie pozostawiając mi obietnic na przyszłość
żadnej nadziei na następne spotkanie
ale przecież cieszę się
gdy nadchodzi znów pochmurny dzień
Nigdy nie masz go dość?
Nie przecież zawsze możesz
skryć się pod dachem
ale czy wiedząc to nie zostajesz zawsze
sam pośrodku mokrej ulicy
tańcząc gdy idziesz przez deszcz
czując na policzkach - jak łzy
jego krople
                 Jarosław Zieliński

ZACHÓD SŁOŃCA

Gdy zachodzące słońce
rzeźbi na grzbietach chmur
odległe szczyty, wieże zamków
z zapomnianych legend
Idę przez miasto pomiędzy szumem ulic
Patrząc na wyspy
niebieskiego oceanu i
pomiędzy nimi - majestatyczne
stwory ze świata czerni i bieli
Czasem czekam tylko
na zachód słońca
ciepło czyiś ramion
Gdy jasna łuna na horyzoncie
zakończy nasz dzień

                     Jarosław Zieliński

SERCE OGRODU

idę ścieżkami tajemniczego ogrodu
pod rękę z kolorowymi snami
ptaki śpiewają poranną pieśń
tak przez wiele dni
samotny poznaję ogród

pewnego razu
zagłębiając się w tajemniczy ogród
trzymałem ją za rękę
ptaki milkły zdziwione
a ona śmiała się
gdy goniłem ją pomiędzy drzewami
śmiała się ustępując przed pocałunkiem
między kwiatami i rosą
aż nadszedł wieczór i puściłem jej rękę
zatraciłem przy wysokim murze
patrzyłem jeszcze na nią - nawet
bez żalu za kwiatami w jej ręce
kwiatami z tajemniczego ogrodu

potem odszedłem jego ścieżkami
a ptaki w pieśni dziękowały
że nie pokazałem jej ich gniazd
serce ogrodu wciąż biło
                                  Jarosław Zieliński

KLUCZ

gdziekolwiek
znajdziesz klucz
pozostaw go w miejscu
może ktoś wróci po niego

kiedykolwiek
zgubisz klucz
cofnij się krok po kroku
w dół drogi
aż do miejsca
gdzie wypadł ci z kieszeni

nie pozwól
by ktoś zabrał ci go:
przecież to twój klucz...
a może lepiej wyrzuć
gdzieś daleko, za siebie
ale ktoś może znaleźć
przekręcić w zamku
no cóż...
kiedyś i tak to się stanie
                                      Jarosław Zieliński

WNĘTRZE BALOWEJ SALI

spóźniony przyszedł i gdy zdejmuje płaszcz
uderza śmiech, gwar, muzyki rytm
gospodarz wita wśród
zdziwionych obcych gości twarzy

bo długo już trwa irlandzki bal
i wokół wiele już przelano wina
tak wiele dziewcząt poszło w takt
w półmroku sali pełnej gwar

tak właśnie krąży wokół nich
szukając słów znajduje gesty
inni już toną w muzyki falach

(ale może tylko dlatego widzi ich z boku:
jest tu sam i zbyt mało wypił
dwa błędy naraz - ale każdy
można jeszcze naprawić)

ale to jest irlandzki bal
i szuka wzrokiem tancerki - bo przecież
czyż wybaczą mu gdy nie dopełni ceremonii

zbliża się by poznać
choć drżą świece
ale to już jest nasz zew
stary pasterz podaje rytm
i ożywa cała sala
                                       Jarosław Zieliński