POWITANIE WYSP KANARYJSKICH

Podnieś
ten toast
pomału jak słońce.

W nim
jak w łakomej źrenicy
przesuwają się plaże
Wysp Kanaryjskich,
zlatują się domy -
stada rajskich ptaków,
ciszej niż mrużenie powiek.

Ta cisza trzepoce w palcach, ramionach,
nabrzmiała i rwąca.

Aż otwierają się żyły,
twoje morze wylewa,
złotym spazmem przestrzeni
jednocząc cię ze wszystkim.

To jest ocean.
To jest ocean.
Za kilka godzin Zwrotnik Raka. Tropik.
Nie pisze się wierszy, gdy pisze się jawa.
                                                Zbigniew Jankowski

SZTUKA PISANIA MORZEM

Choćby ci cały ocean przeciekł przez palce,

choćby zanurzył się, zamienił

w wodę, którą

w sześćdziesięciu pięciu procentach

jesteś, 

choćbyś go przeorał jak orka

do góry kilem,

w codziennym trudzie

udeptał, zadeptał

na beton -

musisz pojąć,

że dotykalne morze 

jest cieniem prawdziwego,

że jak trzepocąca powieka,

jak ślepy nietoperz

szuka swego oka.

                              Zbigniew Jankowski

ŻYWY BŁĘKIT

Płynę pod wiatr,

biorę życie w nozdrza i skórę.

Bez słowa

krzyczę w Atlantyk.

Na to spotkanie

przyszły delfiny z małymi.

Razem głupiejemy ze szczęścia.

Wyłącza się świadomość - 

nastaje czyste istnienie.

Statek chyli się głęboko,

obiema burtami

bierze żywy błękit

i daje siebie,

jak źrebak się tarza 

i dławi wszechświatem.

Zbigniew Jankowski