NA JESZCZE JEDNĄ CHWILĘ

Dzień w dzień tą samą drogą,
co pętlą przez las przebiega.
Ubiegłoroczne listowie na drodze.
Pomiędzy pniami mgła przedwieczorna.
I resztki świateł zachodu.

Gdy staję , słyszące odległy jęki ptasi,
i patrzę w pustą dal leśną,
na jeszcze jedną chwilę
wzmaga się niskie już słońce;
goreje za koronami drzew i wyzłaca ich piony.

A droga czeka spokojnie,
bym poszedł dalej.
Powietrze stygnie szybko.
Niemieją ptaki.
                                      [Stanisław Dąbrowski]

POBLASK

Na liściach śliski, szklisty poblask.

Pni drzewnych smukłe, wielokrotne,

tkanką zieleni spięte, wspięcie.

Gałęzi czarnych gęsta krata,

tkanką zieleni przysłonięta,

przez którą jednak mży poświata słońca,

gdy z trudem mgły obłoków rozcina

jego rozbłysk, poblask na liście śliski,

szklisty kładąc.

[Stanisław Dąbrowski]