BRZÓZKA KWIETNIOWA

To nie liście i nie listki,
Nie listeczki jeszcze nawet -
To obłoczek przeźroczysty,
Pozłociście zielonawy.

Jeśli jest gdzieś leśne niebo,
On z leśnego nieba spłynął,
Śród ogrodu zdziwionego
Tuż nad ziemią się zatrzymał.

Ale żeby mógł zzielenieć,
Z brzozą się prawdziwą zmierzyć,
Ściemnieć, smugę traw ocienić -
- Nie, nie mogę w to uwierzyć
                                [Julian Tuwim]

ZADUMA DZIEWCZYNY

Tak bezwstydnie dotknął mego ciała...

Było to o zmroku w ciemnej porze.

Tak bezwstydnie dotknął mego ciała...

Serce łatwiej wierzy o wieczorze.

Śniłam nocą słodycz pieszczot męskich

Na niewinnej swej pościeli białej...

Śniłam nocą słodycz pieszczot męskich

I kolana mi z rozkoszy mdlały.

Obudziłam się zmęczona, słaba

Od tych słodkich spotkań przeczuwanych...

Obudziłam się zmęczona, słaba,

Z mgłą na oczach cicho zadumanych.

Prosił, bym wieczorem przyszła znowu

(Wszędzie, wszędzie głos ten dzisiaj słyszę!),

Prosił, bym wieczorem przyszła znowu

Tam, nad strumień, w lip kwitnących ciszę...

Może znów tak dziwnie, jak i wczoraj,

Będzie się twarz jego do mnie śmiała?

Może znów tak dziwnie, jak i wczoraj,

Dotknie się bezwstydnie mego ciała?

[Julian Tuwim]

NOC

Przyjdziesz nocą. Zostaniesz do rana
I otulisz mnie lekko ramiony.
Ja ci powiem: o, moja nieznana.
Ty mi powiesz: o, mój wytęskniony.

Będziesz moja. Ustami się wpije
W wargi twoje, od nocnych róż krwawsze,
Obłąkany szał szczęścia przeżyję,
Ale umrze coś we mnie na zawsze.

Zacałuję się sobą! W pierścieni
Splot drgający zakłuje twe ciało,
I uśniemy rozkoszą zmęczeni
I niepomni, że wszystko się stało.

Obudzimy się. Ciężką nienawiść
W głuchych duszach bez słów poczujemy
Zło nam w oczach zaświeci, jak zawiść,
I jak głaz będzie smutek nasz niemy.

Ale nocą znów przyjdziesz. Do rana
Będziesz słodko mnie tulić ramiony.
Ja ci powiem: o, moja nieznana!
Ty mi powiesz: o, mój wytęskniony!

[Julian Tuwim]