CO LUBIĘ

Lubię jesień, mgłą pachnące pastwisko

I zapach pieczonych ziemniaków

Z ogniska.

Lubię patrzeć z bliska

Na dym, który w górę pnie się

Lub ściele po łące nisko.

Lubię, gdy w dymie iskra za iskrą

Leci - i gaśnie...

To lubię właśnie.

Lecz najbardziej lubię

Kijaszkiem

Wygrzebywać z popiołu

Pieczone ziemniaki.

Chrupiące takie!

                                       [Walenty Jarecki]

EROTYK JESIENNY

Mam na języku słony smak niespokojnej skóry.

Nie wiem co będzie jutro. Nie wiem czy będzie jutro.

Wnikasz we mnie gwałtownie. Zamknięta w łuku ramion

opieram się przeczuciom. Jest jesień. Drzewa płoną-

rdzawo-czerwonym blaskiem, a może to świat płonie

i kiedy się zbudzimy nie będzie już niczego.

Takie masz ciepłe dłonie. Jak niewidomy uważnie

poznajesz mnie dotykiem. Czy palce widzą więcej?

Czy zanim wiatr się zerwie zdążymy zapamiętać

dojrzały obraz września? Słony smak twojej skóry?

Zapach perfum zza ucha zmieszany z mchu wilgocią

Słońce liśćmi pocięte układa się na twarzach

w marmuru drżące wzory. Jest jesień. Dzień miodowy.

Jutro nas tu nie będzie. Jutro nas tu nie będzie.

                                                         [Agnieszka Herman]

PANNA JESIEŃ

Czyja to jest koleżanka

ta jesienna piękna panna

zmienia suknię co dzień nową

bardziej zwiewną kolorową

włosy długie rozpuszczone

wiatr je splata w każdą stronę

kroczy dumnie po trawnikach

po ogrodach aż gdzieś znika

i znajduję ją na łąkach

całą w rosie i pająkach

sieci ciągną się perłowe

na nich muszki kolorowe

idzie dalej jest nad rzeką

mgły jej nową suknię splotą

i znów panna jest jak nowa

tylko bardziej szara płowa

i tu czekać będzie skrycie

na jesienne nowe życie

                                   [Lidia Krzysztoń]

LIST Z JESIENI

Czekam listu od Ciebie... Tam Południa słońce

I morze mówi z Tobą... U mnie długa słota,

Samotność, jesień, chmury i drzewa więdnące...

Dziś pogoda... Lecz słońce chore - jak tęsknota...

 

Nim wyślesz, włóż list w trawę wonną albo w kwiaty,

Bo tu żadne nie kwitną już... Niech go przepoi

Spokój, woń słońca, szczęście Twej bliży i szaty -

Albo go noś godzinę w fałdach sukni swojej...

A papier niechaj będzie niebieski... Bo może

Znów przyjdą chmury szare, smutne, znów na dworze

Słota łkać będzie, kiedy list przyjdzie od Ciebie;

Skarżyć się będą drzewa, co więdną i mokną,

A ja, samotny, może znów będę przez okno

Patrzał za małym skrawkiem błękitu na niebie...

[Leopold Staff]